јан 07 2012
Деди
Промени се случуваат тогаш кога одиме наспроти она кое што порано сме го правеле – Paolo Coelho
Дека многу нешта се смениле овде, на блогерајов, сите знаеме. Промената е потребна, можеби не секогаш добредојдена, но таа ги движи нештата.
“Неки нови клинци” ја отвораат наутро, и ја затвораат навечер продавницава на желби, фантазии, илузии, маски и рецитали, наречена БЛОГЕРАЈ.
Понудата многу поразлична од претходно, нови движења, нови идеи, кавги старонови.
Пазарам во маалска, локална продавница. Знам каде стои секој производ. Но,кога влегувам често во една иста продавница, не сакам производите на рафтовите да ми бидат разместени. Сакам да знам каде можам да ги најдам рабтите кои ми требаат. Реагирам ако кафето е преместено на вториот рафт од лево, насместо каде што секогаш стоело, на првиот од десно. Се чувствувам како гостин.
Но, во таа истата продавница, среќавам исти луѓе, пријатели, познаници. Така знам дека сепак сум во мојата продавница. Колку и да се менуваат нештата во продавницата, луѓето што се движат меѓу рафтовите се оние истите, кои и го даваат духот на продавницата. Точно знам кого ќе сретнам во сабота претпладне, со кога ќе направам муабет, и каков муабет ќе направам.
Едно време, муабетев и овде, во оваа продавница. Сериозни теми, несериозни теми, сеири, поетски муабети. Убави времиња. Заглавував често навечер, со блогот се будев, со блогот си легнував. Ќе се соберевме кај некој, и тргнуваше муабетот. А се познававме само виртуелно. Подоцна запознав некои од блогерите, но многумина останаа само виртулени блог пријатели.
Повод да седнам и да го напишам овој пост е вестта за смртта на Деди. Ме погоди. Не го познавав лично, но преку неговите постови можев да го доловам неговиот лик и карактер. Беше неуморен. Начнуваше теми кои никогаш не остануваа неискоментирани. Во периодот кога беше активен овде, го раздвижи блогерајов. Остар на јазик, праведен, со многу знаење. ГОЛЕМ ЧОВЕК. Почивај во мир ГОЛЕМ ЧОВЕКУ.
Со почит,











